Storythai

สวีดัดยามดื๊กกกกกกกกกกดึก ฮ่าฮ่า

วันนี้เป็นวันฉัตรมงคลสินะ (แล้วมันยังไงกันหละ - -")

5555 ที่เราจะอัพไม่ได้เกี่ยวกะฉัตรมงคลเลยซะกะนิด -..-

.

*

หลังจากที่นั่งคิดนอนคิดมานาน ก็ตัดสินใจได้ว่า วันที่ 2 กุมภาจะไม่ไปหาเสร่ออย่างแน่นอน

บอกลาเจ๊พิมพ์แอนด์เดอะแก๊ง(??)กันไปแล้ว

ก็มานั่งทำใจอยู่ 3-4 วัน 55555555

จนวันที่ 20 มกรา ,, เราก็ตัดขาดจากโลกอินเตอร์เน็ตโดยสมบูรณ์แบบ (ฟุ่วว -3-)

ช่างเงียบเหงาอะไรเช่นนี้

ไปเรียนพิเศษ กลับมาอาบน้ำ อ่านหนังสือบ้าง นอนดูทีวีบ้าง ฟังเพลงบ้าง

แต่ที่แน่ๆ ไม่ได้เห็นหน้าเสร่อเลย ,,

อาศัยเจ๊พิมพ์โทรมางุ๊งงิ๊งเรื่องทงบังบ้าง อีปาร์คบ้าง จนเราแทบจะหันไปชอบปาร์คแทน (ไม่ดีมั๊ง - -")

รู้สึกว่าต้องเริ่มจริงจังกะหนังสือซักที เลยต้องหาแรงกดดัน 5555

ขั้นแรก .. ,,

เป็นการกระตุ้นนิดหน่อย ,, ได้ประมาณ สัปดาห์ ไอพวกนี้ก็กลายเป็นแค่กระดาษบ่งบอกสถานะของเราแค่นั้น

ไม่ได้ช่วยกระตุ้นเพิ่มเลย (แต่ตอนนี้มันยังติดอยู่เลย ขี้เกียจแกะ - -")

กลับจากเรียนพิเศษมาทีไรก็ได้แต่มองคอมพิวเตอร์ด้วยสายตาละห้อย+ห่อเหี่ยวหัวใจ

คิดถึงเสร่อมากมาย ซุกซิกๆๆๆ T_____________T

ขั้นแรกไม่ได้ ก็ต้องพึ่งขั้นที่ 2

หนังสือส่วนแรก(??)ที่เอามาวาง อ่านไปได้ประมาณ 3-4 เล่ม ฮ่าฮ่า รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย

สมองเริ่มมีความรู้มากขึ้น (หรอ??)

จากโง่กลายเป็นมีความรุ้ (ยังไม่เข้าขั้นฉลาดซักที)

เพราะฉะนั้นเราก็ต้องไม่ใช้เวลาว่างให้เปล่าประโยชน์

ทำไรซักอย่าง เพื่อเป็นการฝึกปรือสมอง ,,

ช่วงนี้ในห้องถ้าใครไม่อ่านหนังสือจะโดนมองด้วยสายตาประนามหยามเหยียดกันเอง

"เมิงอ่านแล้วหรอ?"

"เก่งนักหรือไง?"

"ไม่อยากแอดติดหรอวะ?"

"เก่งตายห่า(น)"

และอีกสารพัดสารเพ  ส่วนเรา ,, อ่านไปก็ไลท์บอย ฮ่าฮ่า

เหมือนแค่บังหน้าเอาไว้เท่านั้นหละ ขึ้นรถเมล์ลงเรือ ต่อมอไซค์

เหมือนเอาไว้โชว์พาว -..- แต่อ่านไปอ่านมามันก็เข้าสมองดีเหมือนกัน แหะๆๆ

พอมาถึงวันที่ 2 กุมภา ,, ว่าจะปิดโทรศัพท์ แต่ก็นะ ไม่ทันซะแล้ว

เจ๊พิมพ์โทรมาพร่ำตั้งกะคืนวันที่ 1 ส่วนเราน้ำตานองหน้า หมอนเปียกชื้น ฮ่าฮ่า

ร้องไปได้ 3 คืน ,, ก็ได้ยินอะไรดีๆมาเหมือนกัน หุหุ

เรื่องที่ทำให้เราพยายามมากขึ้น

เรื่องที่ทำให้รักอีเสร่อมันมากขึ้น

ก็เลยไฟท์ต่อไป ไปศูนย์หนังสือ แบกหนังสือมาเพิ่มอีก

อ่านๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อ่านมันเข้าไป

พอหลุดจากวันที่ 2 มาได้ เราก้กลายมาเป็นเด็กเตรียมแอดโดยสมบูรณ์แบบของจริง

ทีวีไม่แล เพลงไม่สน พอย้อนกลับไปคิด เหมือนในการ์ตูนญี่ปุ่นเลย ฮ่าฮ่า

นอนบ้าง ไม่นอนบ้าง มีเนสกาแฟกะช็อคโกแลตเป็นเพื่อนซี้ตี2จริงๆ

แบบว่านับๆดูแล้วก็เอาไปซื้อซิงเกิ้ลเสร่อได้เลยนะเนี่ย เอิ๊กๆๆ

ถ้าลองนับๆดูแล้ว ก็เคยไม่นอนติดกันแค่ 2 วัน แบบว่า

อ่านหนังสือ อาบน้ำ กินข้าว อ่านหนังสืออออออออออออออออออ เช้ามาอาบน้ำ กินข้าว

แต่ซักพักก็นะ ,, คนไม่ใช่หุ่นยนต์ สลบไปตอนบ่ายได้ 55555555

ไปเรียนพิเศษก็ทำให้รุ้ว่าเด๋วนี้ผุ้ชายยังคงชอบของแปลกกันอยู่

555555555555555 ,, ประสบการณ์อันน่าจดจำจริงๆ

แถมยังดวงแรงจริงๆ ไปงานแบรนด์ยังคงได้พบเจอ โอ้ววววววววว ลีดเดอร์ช่วยด้วย

พูดถึงงานแบรนด์ เป็นเด็กเตรียมแอดนี่ไม่ได้อยู่บ้านเฉยๆเลยนะ

ไปมันทุกที่อ่ะ ที่ไหนมีสัมมนา ที่ไหนมีสอนฟรี ที่ไหนมีติว ที่ไหนมีอะไรก็ไปหมด

เดินสายกันให้วุ่น สนุกดี แม้จะไม่ค่อยได้ความรุ้อะไรเพิ่มก็ตาม (ไปเพื่อ??)

จนถึงวันสอบโอเน็ท ,, ผ่านไปอย่างง่ายดาย (??)

เครียดบ้าง หลับบ้าง ดิ่งบ้าง หาวบ้าง .. .. .. ความรุ้ก็งัดมาใช้สุดๆ

อ่านหนังสือทั้งวันทั้งคืน ยังไม่เหนื่อยเท่างัดเอาความรุ้ออกมาทำข้อสอบเลยจริงๆ

เอเน็ทเป็นอะไรที่แย่สุดๆ ภาษาไทยวันแรกผ่านไปชิวๆ

แต่วันที่ 2 สิ ,, เพราะว่าคืนวันแรกดันไปนอนตอนเย็น ตื่นมาก็ไม่สบายเลย

อิ๊งเลยทำไปได้ 30 ข้อ นอกนั้นดิ่ง เพราะไม่ไหวแล้วจะอ้วก หลับสลบไปเลย

(แต่มีสะดุ้งตื่นเพราะเสียงรถไฟนี่หละ -..-)

พอไปทำญี่ปุ่น ก็อยากจิบ้า ฮ่าฮ่า แต่มันผ่านไปแล้ว ช่างเห๊อะ!!

*

.

วันนี้ประกาศคะแนน ,, ไม่สิ เมื่อวานสิเนอะ 4 พฤษภา เป็นวันที่โคดน่าจดจำเลย

นั่งรอๆๆ เมื่อไหร่จะ 6 โมงเย็นซะที ฮ่าฮ่า

พอ 6 โมงปุ๊บ (ตรงเวลามากกกกกกกกกกกก จริงๆนะ)

แมสเสจก็เข้ามา

"ยินดีด้วยค่ะ น้องติดคณะรหัส 0127 ข้อมูลเพิ่มเติมกดที่นี่"

ก็เลยลิงค์ยูอาร์แอลต่อไป พอโหลดเส็ดแค่นั้นแหละ (ระบบเอดจ์นี่มันเร็วจริงๆด้วย)

กอดแม่ร้องไห้ ฮึกๆๆๆ

แล้วก็โทรหาไอศิ โทรหาคนนู้นคนนี้วุ่นวายไปหมด

โทรไปร้องไห้กะเจ๊หมีขาว 55555555555

แต่ที่หนักที่สุดต้องเป็นตอนโทรหาเจ๊พิมพ์หวะ พอได้ยินเสียงเจ๊พิมพ์(แม้จะงัวเงีย รู้หนะว่าหลับอยู่)

แม่มมมมมมม น้ำตาไหลยิ่งกว่าตอนอยุ่กะแม่อีกอ่ะ

นึกถึงทงบัง นึกถึงเสร่อขึ้นมาเลย แบบว่า ,, แงงง อธิบายไม่ถูกหวะ

แต่แค่แบบในที่สุดก็ทำได้ซะที อยากตะโกนบอกให้เสร่อรู้จริงๆ ว่าเราทำได้แล้วเน๊ ฮึกๆๆๆ

กลับมาออนเอ็ม คุยกันแต่เรื่องเดียวว่าจะฉลองทีไหน

5555555555555555 ในหัวสมองนี่มีแต่ร่อนไปดริ๊งมา ไม่ได้มีอะไรเร๊ยยยย  - -"

ติ่มซำ เป็ดปักกิ่ง เรดแมงโก้ เสต็กพี่โหน่ง ยูเรควาน คุณเสือหมูกะทะ

มากมายหลายหลาก ฮ่าฮ่า

18หนาว 18ฝน 18ร้อน อยู่มาเพื่อรอวันนี้วันเดียวจริงๆ

มันคงมีความสุขตรงที่ได้เห็นรอยยิ้มใครหลายๆคนแหละมั๊ง

ทั้งแม่ ทั้งเพื่อน ทั้งอาจารย์ มันสุดยอดจริงๆ เป็นครั้งหนึ่งในชีวิตเลย ^^

เด๋ววันที่ 14 นี่ก็ต้องไปสัมภาษณ์แล้ว แถมยังได้เลขสัมภาษณ์ลักกี้นัมเบอร์อีก

555555555555 ,, มุ่งมั่นกันต่อไป นี่มันแค่เริ่มต้น ชิมิ?

ช่วงนี้ก็วุ่นวายหน่อยนอกจากเตรียมตัวสัมภาษณ์แล้ว

ยังต้องหาหอ ซื้อเสื้อผ้า มอบตัว รับน้อง และอีกมากมาย

ยังตัดสินใจเลือกโทไม่ได้เลย อาจจะไม่เอาภาษาแล้ว หรือไม่ก็ถ้าคิดไรบ้าๆ อาจเลือกเกาหลี

5555555555555555555555 -..-

(อาม่าเราอาจช็อคได้)

ไดวันนี้ดูสับสน มึนงง และเบลอๆ อัพโดดไปโดดมา

แต่ก็นะ .. จุดประสงค์หลักที่จะบอกก็แค่

เราเป็น 1 ใน 25

คณะมนุษยศาสตร์ ภาควิชาภาษาต่างประเทศ

สาขาวิชาเอกภาษาญี่ปุ่น มหาวิทยาลัยเกษตรศาตร์

รุ่นที่ 27 แล้ว แถมยังเป็นเด็กเกษตรรุ่นที่ 68 ด้วย !!

ลืมๆๆ ขอดิทนิดนึง ,, 5555

ขอบคุณแม่ รักแม่เว่ออออ รักแม่ที่สุด ฮึกๆๆๆ

ขอบคุณเพื่อนๆ ทั้งลูกครึ่ง ,, 12tiFul ,, MGR* ,, พุลโกกิปริ๊นซ์ ,, และก็ที่คุยๆกัน

ทั้งพี่ๆน้องๆ ในเอ็มทั้งหลาย ขอบคุณทุกกำลังใจเน่อ ฮี่ๆ

ขอบคุณเซนเซทุกคนที่สนญ.

ขอบคุณเซนเซทุกคนที่เจเอ็ด

ขอบคุณหมีขาวอ.กนกรัตน์

ขอบคุณครูสมศรี

ขอบคุณอ.ปิง

ขอบคุณพระพรหม เจ้าแม่เทพอัปสร และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทุกอย่าง (-/-)

ขอบคุณยมชต ทมฮส. ที่ทำให้เราอยากเรียนภาษาญี่ปุ่นมาจนบัดนี้

ขอบคุณทงบังชินกิ กำลังใจอันเต็มเปี่ยม เห็นทัพบกพยายาม เราก็สู้ไปด้วย

สุดท้าย ,, ขอบคุณเสร่อ ชองยุนโฮ

แม้จะเป็นหนุ่มเกาหลี แต่ก็ผลักดันให้เราอยากไปญี่ปุ่นเพื่อต่อสู้กะอาจุมม่าแฟนอยู่เสมอ

รักเสร่อสุดๆ T^T

ขอบคุณทุกคน ขอบคุณมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เจ้าแม่ส่งนี่มา

http://kucitypic.kasetsart.org/kucity.com7/kucity7_ent51_fac/0127.htm

สุดยอดมากกกก เลขที่เราเลขที่ 7 ซะด้วย

กี๊สสสสสสสสส เลขโปรด ฮี่ๆ (แต่จะดีกว่านี้ถ้าเป็นเลข 5 ชิมิ?)

ก่อนจาก ,,

รักเสร่อ แม้เธอจะแร่ด(ได้อีก)

จุ๊บจู๊บบบบบบบบบบบบบบ -3-